اولین جرقه های یک انفجار!

اولین جرقه های یک انفجار! مصاحبه شهلا دانشفر با حمید تقوائی در برنامه زنده کانال جدید، چهارشنبه سوم اکتبر

 

شهلا دانشفر: همانطور که مطلع هستید امروزهزاران نفر از مردم تهران علیه فقر و گرانی بخیابانها ریختند. تبیین شما زا این وضعیت چیست؟

حمید تقوائی: این وضعیت کاملا قابل پیش بینی بود. مدتهاست حزب ما و بسیاری از صاحب نظران و حتی رسانه هائی که ناظر اوضاع سیاسی هستند اعلام کرده بودیم که یک حالت کاملا استثنائی در ایران برقرار هست و جامعه در آستانه انفجارست. علت اصلی این وضعیت فقر و فلاکت و گرانی و تورمی است که وافعا امان از مردم بریده است. اینجا این نکته را باید تاکید کنم که خیلی از خبرگزاریها و منابع در گزارشاتشان تظاهرات امروز را به مساله گرانی ارز و نرخ تبدیل ارز مربوط میکنند اما بطور واقعی مساله بسیار وسیعتر و فراتر از این هست. از مدتها قبل از تحریمها و سقوط آزاد ارزش ریال مساله گرانی و بیکاری و بی تامینی اقتصادی، سطح بسیار نازل دستمزدها و کلا حقوق کارکنان جامعه که چندین برابر زیر خط فقر هست، و کلا مسائل معیشتی و رفاهی، در مقیاس وسیعی در جامعه وجود داشته و تمام اینها یک واقعیت جامعه ایران تحت حاکمیت جمهوری اسلامی بوده است. تحریمهای اقتصادی باعث و بانی این وضعیت نیست بلکه تنها این شرایط را تشدید کرده است. میخواهم بگویم تظاهرات امرور اعتراضی است به کل نظم موجود در ایران، علیه جمهوری اسلامی و علیه نظام سرمایه داری که ناگزیر است فقر و گرانی و بیکاری را بمردم تحمیل کند تا مگر چرخ اقتصادش بگردد. بنابرین اعتراضاتی که امروز شاهد بروزش هستیم اعتراضی است به کل این سیستم. اعتراض به نظامی است که در آن آسایش و رفاه و یک زندگی مطابق با استانداردهای مدرن امروز برای اکثریت قاطع مردم ممکن نیست و باید هر روزه با فقر و فلاکت و بی تامینی اقتصادی دست و پنجه نرم کنند. تظاهرات امروز اولین نشانه ها و اولین جرقه های آن انفجاری است که پیش بینی میکردیم در ایران رخ خواهد داد.

شهلا دانشفر: شما چه صحبتی با مردم دارید؟ فراخوانتان چی هست؟ جه راهکارهائی را در برابر مردم قرار میدهید؟

حمید تقوائی: مردم باید در سطح وسیعی و نه فقط در تهران بلکه در شهرهای دیگر نیز به این حرکت بپیوندند. امروز هم گزارشاتی از تظاهرات در شهرهای دیگر داشتیم. این حرکت اعتراضی بهیچوجه نباید خاموش شود، نباید اجازه داد حکومت باز با ارعاب و با دستگیری و بگیر و ببند و با اراذل و اوباش خواندن مردم و بازداشت فعالین و غیره این حرکت را به عقب براند و یا متوقف کند. خیلی روشن است که قدرت مردم در اتحاد آنها و در این هست که در سطح وسیعتری، در مقیاس چندین ده هزار نفره و صدها هزار نفره و میلیونی بخیابانها بیایند و اعتراض کنند. شرایط کاملا برای شکل گرفتن اعتراضات توده ای مهیا است، مردم دیگر قادر به تحمل این وضعیت نیستند و صفوف حکومت هم کاملا بهم ریخته است. مردم نباید اجازه بدهند که از بالای سر آنها و در مناسبات بین دولتها و غرب و جمهوری اسلامی و مساله انرژی هسته ای و تحریمها و تهدیدات جنگی و این نوع کشاکشها سرنوشت مردم تعیین بشود و جامعه قربانی بشود. مردم باید خودشان کنترل اوضاع را بدست بگیرند و این کاملا امکان پذیر است. تظاهرات و اعتراضات امروز میتواند آغاز امید بخشی باشد برای اینکه یک انقلاب توده ای علیه کل این نظام، علیه کل جمهوری اسلامی و نظامی که این شرایط مشقت بار را به توده مردم تحمیل کرده است شکل بگیرد. شرایط امروز تفاوتهای اساسی با سال هشتاد و هشت دارد. حتی دیگر بهانه این اعتراضات هم موضوع انتخابات و دعواهای درون رژیم نیست. گرچه جناحهای حکومت حتما سعی خواهند کرد علیه یکدیگر از این وضعیت استفاده کنند ولی مردم امر و مساله مستقل خود را دارند. مساله مردم در واقع نفس زندگی و بقا و خواستشان برخورداری از یک زندگی در شان انسان امروز هست. جامعه به این خاطر دارد اعتراض میکند. کارگران، توده های زحمتکش مردم و کلا آن نود و نه درصد جامعه که از این وصعیت به فغان آمده است میتوانند و باید متحد و متشکل بشوند، در محلات و در مراکز تولیدی و کارخانه ها و محل کار، و در خیابانها گرد هم جمع شوند و صدای اعتراضشان را علیه جمهوری اسلامی بلند کنند. امیدوارم و کاملا این امکان وجود دارد که حرکتهای اعتراضی امروز به یک جنبش وسیع توده ای علیه کل این وضعیت و علیه کل نظام سرمایه داری جمهور اسلامی تبدیل بشود و به پیروزی برسد.