سیزده آبان با شعار جمهوری اسلامی نمیخواهیم

جوانان کمونیست ۴۲۶
مطلب زیر از سری گفتارهای روزانه ۱۰ دقیقه ای حمید تقوایی در تاریخ ۳ آبان ۸۸ است. ج.ک

 

با سلام به شما بینندگان این برنامه
به ۱۳ آبان نزدیک می‌شویم و همه دارند برای این روز خود را مهیا میکنند. حکومتیها، نیروهای مختلف سیاسی و بالاخره توده مردم.
این روز از نظر مردم روز اعتراض است، روز مبارزه است. همانطوریکه این روز بخاطر اعتراض و مبارزه دانش آموزان با حکومت شاه پایه گذاری شد. در آخرین روزهای حکومت استبدادی شاهنشاهی، در این روز دانش آموزان به اعتراضات و مبارزات مردم علیه آن حکومت و برای سرنگون کردن آن پیوستند. این سنت مبارزاتیست که ۱۳ آبان را برای مردم روز مهمی‌ می‌کند. از نظر جانیان جمهوری اسلامی البته مساله فرق می‌کند. آنها در چنین روزی با معرکه ی گرفتن سفارت آمریکا در واقع توانستند پایه‌های حکومت آدمکش خودشان را تحکیم کنند و از آن به بعد با کوبیدن بر طبل تو خالی مرگ بر آمریکا و غیره در واقع دیکتاتوری خودشان را سر پا نگهداشتند و در مقابل مردم ایستادند. بنابراین برای حکومت ۱۳ آبان یک روزیست که دوباره آن معرکه سفارت گیری را علم کند. با مرگ بر آمریکا و اسرائیل به میدان بیاید و بار دیگر بساط عوام فریبی اش را بگستراند، به امید اینکه بتواند چند روز بیشتر به حیات ننگینش ادامه دهد. ولی‌ این دوره دیگر تمام شد ه است دیگر در جامعه‌ ایران بجز معدودی از جیره خواران خود حکومت کسی‌ نیست که به دنبال این نوع شعارهای ضد آمریکایی‌ و ضد اسرائیلی و این معرکه و عوام فریبی جمهوری اسلامی باشد و کمترین توهمی به اینها داشته باشد. بنابرین برای ما مردم روز ۱۳ آبان یک روز دیگریست، برای اینکه باز در صفوف میلیونی در تهران و بقیه شهرها به خیابانها بیاییم و با فریاد مرگ بر دیکتاتور، با فریاد مرگ بر ولی فقیه و حکومت اسلامی نمیخواهیم صدای اعتراض خود را بلند کنیم و به این حکومت نشان دهیم که دیگر نمیتواند با جنایت و کشتارهایی که هر روز در حال ارتکاب آن است به حیات ننگینش ادامه بدهد و جایی‌ در جامعه ندارد. برای ما روز ۱۳ آبان فرصت دیگریست، بهانه دیگریست، موقعیت دیگریست تا باز با صفوف میلیونی به خیابانها بیاییم و نشان بدهیم انقلاب زنده است، این جنبش زنده است، به پیش میرود و خواب راحت را از چشم این دیکتاتورها و این آیت الله های سرکوبگر ربوده و نمیگذرد که اینها سر راحت به بالین بگذارند. نباید به این رژیم مهلت داد که حتی برای یک روز فکر کند همه چیز تمام شد، جامعه آرام شده و او پیروز و موفق شده و توانسته مردم را شکست دهد و به عقب براند. ۱۳ آبان روز دیگریست برای اینکه قدرت خودمان را نشان دهیم و یک پارچه در برابر حکومت بایستیم.
از نظر نیروهای سیاسی هم این روز معانی مختلفی دارد. کسانیکه خودشان را سبز مینامند و سعی‌ میکنند جنبش انقلابی مردم را به قول خودشان در چهارچوب نظام نگاه دارند هم در حال تدارک برای این روز هستند. ولی‌ برای مردم روشن است که هر اندازه دعوا بین جناح های حکومت بالا بگیرد امر مردم، درد مردم، مساله مردم آزادی و رهایی از شر کل جمهوری اسلامی است. بنابراین از موسوی گرفته تا کروبی و هر کس دیگری که بخواهد مبارزه و اعتراض مردم را در چهارچوب همین نظام نگاه دارد و "دوره ی خمینی" را به مردم وعده بدهد و از "جمهوری اسلامی نه یک کلمه کم ونه یک کلمه زیاد" صحبت کند، در مبارزات مردم جایی‌ ندارد. مردم میخواهند کل این نظام را جارو کنند و از سر راه کنار بزنند و همه اعترضات این چند ماه اخیر اساس، جهت و هدفش همین بوده است. تمام کسانی‌ که خودشان را سبز و جنبش سبز مینامند و اسلام یک کمی‌ متفاوت تر و جمهوری اسلامی نوع دوم یانوع خمینی را وعده میدهند، تلاششان اینست که این حرکت را در چهارچوب قوانین جمهوری اسلامی محدود کنند و نظام جمهوری اسلامی را نجات بدهند. اینها دیگر در سیاست در ایران و در نزد مردم جایی‌ ندارند. اگر قرار بود این بساط با استقبال مردم روبرو بشود اصلاً این مبارزات پیش نمی‌آمد. خاتمی یکبار این را آزمایش کرد و شکست خورد و کنار رفت و دیگر خط استحاله و تغیرات تدریجی‌ و اسلام خوب و بد و غیره جایی‌ در جامعه ندارد. مردم بلند شده اند که حکومت اسلامی را با تمام ماشین دولتی و با تمام جناح هایش و با تمام قوانین و مناسباتش کنار بگذارند، اعتراض و انقلاب و جنبشی که الان در ایران پا گرفته است به همین دلیل شروع شده است. مضمون و هدف واقعی و خواست واقعی مردم چیزی جز این نیست که باید جمهوری اسلامی کنار برود." جمهوری اسلامی نمیخواهیم نمیخواهیم"، این شعاری بود که چند سال قبل جوانان آریاشهر در تهران با صدای بلند فریاد کردند. این شعار خیلی موجز و فشرده جهت و اراده جامعه را نشان میدهد. جمهوری اسلامی نمیخواهیم. این حرف کارگران است، حرف دانشجویان و جوانان است، حرف زنان است و حرف ۹۹ درصد مردم محروم و تحت ستم ایران است. جمهوری اسلامی نمیخواهیم، حکومت مذهبی‌ نمیخواهیم. این شعار محوری روز ۱۳ آبان است.
الان در سایتها، بحثها و در گفتارهای رادیوی و غیره نیروهای سیاسی مختلفی در مورد شعارها لیست میدهند و شعارها و خواستهایی را مطرح میکنند. تا آنجایی‌ که به جمهوری اسلامی مربوط میشود طبعاً سعی‌ خواهد کرد که با‌ های و هوی ضد آمریکا و اسرائیلی گری دوباره مبارزات مردم را تحریف کند و این طور نشان بدهد که این روز، روزیست که مردم و حکومت کنار هم علیه آمریکا یا علیه استکبار جهانی‌ یا شیطان بزرگ و از این نوع خزعبلات، ایستاده‌اند، گویا در خود جامعه‌ ایران مردم حکومتشان را قبول دارند. سعی می کنند وانمود کنند اتفاقاتی افتاده و تمام شده!! و الان روز ۱۳ آبان روزیست برای اعتراض علیه بیگانگان. این برداشت از ۱۳ آبان جایگاهی در میان مردم ندارد، همانطور که در روز قدس هم جمهوری اسلامی نتوانست این سیاست را به پیش ببرد بی ‌شک در روز ۱۳ آبان هم نخواهد توانست.
ولی‌ از آن طرف آن بخشی که هنوز خود را طرفدار موسوی، سبز و غیره می‌دانند میخواهند این روز را تبدیل کنند به یک نوع دلجویی از آمریکا و اینطور جلوه دهند که میشود به امامزاد آمریکا دخیلی بست و گویا از این طریق میشود مسائل و مشکلات را حل کرد. امر مردم هیچ کدام از اینها نیست این روز اصلاً ربطی به آمریکا و ضد آمریکا گرای یا له یا علیه آمریکا شعار دادن ندارد. این روز، روز مبارزه، روز شعار دادن علیه جمهوری اسلامیست. درد مردم این حکومت اسلامی است و این جنبش باید روشن و شفاف به پیش برود ، برای اینکه جمهوری اسلامی را از سر راه خودش کنار بزند. این اراده مردم است، مردم میخواهند و عزم جزم کردند تا به این هدف برسند. به همین خاطر نباید هیچ کدام از این شعارهایی که به نحوی جمهوری اسلامی را نگاه می‌دارد، بنحوی در چهارچوب اسلام میخواهد حرف بزند قبول کرد. شعارهایی که بنحوی میخواهد اینطور نشان بدهد که هنوز دعوا بر سر انتخابات و تقلب در انتخابات است، گویا دعوا این است که میخوهیم برگردیم به دوران خمینی یا قانون اساسی‌، این شعار ها را باید کنار زد. این شعارها در میان مردم نباید جایی‌ داشته باشد و همینطور از آنطرف شعارهایی که میخواهد بر طبل ضد استکبار جهانی‌ و ضد آمریکایی‌ و ضد اسرائیلی و ضد شیطان بزرگی‌ بکوبد، این هم بساط عوام فریبی حاکمین جمهوری اسلامی در تمام این سه دهه بود، اینها هم باید کنار برود.
در سیاست ایران مدتهاست و به خصوص در ۴ ماه اخیر یک عامل جدیدی تعیین کننده است و آن عامل نیرو و قدرت مردم است. مبارزه مردم برای رسیدن به خواستهای مستقل خودشان که به هیچکدام از جناح های حکومت ربطی‌ ندارد و همچنین به هیچکدام از سیاست‌های جهانی غرب یا نیروهای دیگر هم ربطی‌ ندارد. شعار و مبارزه مردم بر سر رسیدن به یک جامعه آزاد، برابر، مرفه و انسانی‌ است، برای رسیدن به یک جمهوری انسانی‌.
شاد و پیروز باشید