راه پیشروی کدامست؟ سخنی با رهبران کارگران شرکت واحد

دوستان کارگر، رهبران سندیکا!

یورش نیروهای انتظامی به اعتصاب و اعتراضات بر حق شما شرایط بسیار دشواری را ایجاد کرده است. بازداشت های وسیع، هجوم به خانه ها و ضرب و شتم خانواده های فعالین سندیکا، تهدید به اخراج و بیکاری، و بویژه تحت تعقیب قرار دادن و متواری کردن فعالین و رهبرانی که هنوز بازداشت نشده اند، امر پیشبرد و ادامه اعتراض و پیگیری مطالبات کارگران را با موانع و مشکلات جدی متعددی مواجه ساخته است. اما همینطور که خود شما بارها در اطلاعیه هایتان بیان کرده اید کارگران راه دیگری جز اعتراض و اعتصاب ندارند. میتوان و ضروریست که راههای مقاومت و مبارزه در شرایط جدید را دریافت و عملی کرد. راه دیگری نیست. هر نوع سرخم کردن و کوتاه آمدن در برابر این فشارها، تهدید و سرکوب و ارعاب را تشدید خواهد کرد. توسل به مقامات و یا پیش گرفتن هر نوع شیوه دیگری بجز اتکا به نیروی خود و اتکا به حمایت کارگران و بخشهای دیگر مردم در ایران و در جهان نه تنها مشکلی را حل نمیکند بلکه انسجام و اتحاد صفوف کارگران را در هم خواهد پاشید و موجب تعرض بیشتر حکومت خواهد شد. شکستن روحیه ها، سردرگمی و نومیدی در صفوف کارگران و بویژه کارگران زندانی، یاس و سرخوردگی عمومی در کل جنبش کارگری و در جامعه، و از دست دادن حمایت مردم در ایران و در سطح بین المللی، از اولین نتایج سرخم کردن در برابر فشارهای حکومت خواهد بود. رژیم هر میزان از تزلزل و سستی و کرنش در برابر خود را به حلقه ای برای خرد کردن و به انقیاد کشیدن کامل کارگران و اعتراض آنان دنبال خواهد کرد. این راه و شیوه کارگران نیست. راه پیشروی مانند همیشه اتکا به عمل مستقیم کارگران، و در شرایط امروز بویژه خانواده های کارگران، و سازماندهی مقاومت و اعتراض است.

خوشبختانه در دل همین شرایط طاقت فرسا نشانه های بسیار مثبت و شورانگیزی از مقاومت و اعتراض بچشم میخورد. کارگران زندانی با روحیه بالا و درخور ستایشی پیام میدهند که به مبارزه ادامه بدهید، فراخوان به اعتصاب یک روزه داده اید، و خانواده های کارگران بازداشت شده حرکت امید بخشی را برای آزادی عزیزان دربندشان آغاز کرده اند. از سوی دیگر سیل حمایت از خواستهای کارگران واحد و محکوم کردن یورش نیروهای دولتی از جانب اتحادیه های کارگری و سازمانهای مترقی و انساندوست از گوشه و کنار جهان مدام رو به افزایش است. آزادی کارگران دربند و تحقق خواستهای پایه ای کارگران واحد در گرو بسط و پیشروی این حرکتهای اعتراضی است.

دوستان کارگر!

در این شرایط مسئولیت سنگینی بر دوش شما است. رژیم اعتصاب شما را در هم شکست اما نباید اجازه بدهید روحیه رزمنده کارگران و قدرت اتحاد و مقاومت آنان را در هم بشکند. امروز مبارزه کارگران واحد در مرکز توجه همه کارگران و کل مردم قرار گرفته است. خواستهای شما خواست همه کارگران ایران است و هر گام پیشروی کارگران واحد تاثیرات تعیین کننده ای بر کل جنبش کارگری خواهد داشت. این موقعیت خطیر را دریابید و محکم و بی تزلزل مبارزه ای که کارگران واحد برای تحقق پایه ای ترین مطالبات خود و کل کارگران ایران آغاز کرده اند تا پیروزی کامل به پیش ببرید. تعداد زیادی از اعضای هیات مدیره سندیکا و فعالین اعتراض دستگیر شده اند اما نسل دیگری از فعالین کارگری و خانواده های کارگران پا بمیدان میگذارند. آموزش و راهنمائی و کمک به این فعالین بعهده شما و یکی از حلقه های پیشروی مبارزه کارگران واحد است. کارگران از شما انتظار دارند راههای تقویت صفوف و مبارزه شان را روشن کنید و به نیروی متحد آنان متکی بشوید. مسئولیت سنگینی بعهده شما قرار گرفته است و بی تردید با اتکا به نیروی کارگران میتوانید با سربلندی از عهده این مسئولیت بر بیائید.

شرایط سخت و دشواری است اما حرکتهای امید بخش و شورانگیزی که در دل همین شرایط به همت شما آغاز شده است راه تغییر این وضعیت و پیشروی و پیروزی را هموار میکند. راسخ و استوار این راه را ادامه بدهید. خود را تنها حس نکنید، کارگران و مردم شریف و آزاده ایران و جهان در کنار شما و پشتیبان حرکت حق طلبانه شما هستند.

دستتان را به گرمی میفشارم و برایتان آرزوی موفقیت دارم.

حمید تقوائی

دبیر کمیته مرکزی حزب کمونیست کارگری ایران

۱۳بهمن ۱۳۸۴، ۲فوریه ۲۰۰۶